Tędy, proszę.
Trzeci magazyn
Jeden z naszych statków, Tokiwamaru, przypłynął do Shinagawy.
Przywiózł ją. Dobrze wiesz, o co chodzi.
Przesyłkę z Nagasaki.
Więc? Kiedy tu dotrze?
Już dziś. Wieczorem.
Zostanie dostarczona do trzeciego magazynu.
Z racji na jej specyfikę,
pan chciałby, żebyś to ty sprawował pieczę nad kluczem do magazynu.
Nie chce, żeby ktokolwiek ją zauważył i żeby zrobiło się zamieszanie.
W porządku. Zajmę się tym.
Przypłynęła już pierwsza grupa statków.
Musimy iść do domu handlowego. Zostawiamy sklep w twoich rękach.
Nie, żebyś miał tu roboty coś więcej niż tylko siedzenie.
Przynajmniej zabraknie im czasu, żeby zapytać o moją ucieczkę.
Nie będą mieć dla mnie ani chwili.
Shabake
Odcinek 3: Zwiastun
Nie powinna już zostać dostarczona?
Niedługo tu będzie.
No właśnie, paniczu, gdzie teraz byłeś?
To naprawdę ważna dostawa.
Był na wieczorze haiku.
Szkoda byłoby przegapić te wszystkie plotki.
To wspaniałe, naprawdę wspaniałe.
Jak bardzo chciałbym dzielić z kimś pasję i pogłębiać więzi.
A jeszcze milej byłoby dostać do tego sake i rybę.
Ja wolałabym coś słodkiego.
Paniczu, poratowałbyś jednym manju?
To Noderabo i Kawauso.
Macie tupet pokazywać się, kiedy wokół są ludzie.
Wyglądamy jak ludzie. Czym się tu martwić?
O co chodzi? Niedługo przybędzie przesyłka. Nie mamy czasu, żeby tu stać i plotkować.
Ta dziwna rzecz wciąż jeszcze tu płynie.
A nasza rozmowa nie potrwa długo.
Będzie dotyczyć napaści na panicza.
Sami powiedzieliście, żebyśmy my, ayakashi, zbadali tę sprawę.
Poznaliśmy nazwisko zamordowanego mężczyzny.
To był stolarz, Tokubei. Prawdziwy mistrz stolarstwa.
To już wiemy.
Nie macie dla nas żadnych nowych informacji?
Dajcie nam znać, jeśli dowiecie się czegoś jeszcze.
Dziś podjadałem trochę przy pracy, więc w ramach podziękowania mogę dać wam jedynie to.
Paniczu, masz taki słaby apetyt, bo ciągle coś jesz między posiłkami.
O co wam chodzi? Sami je dla mnie kupiliście.
Naprawdę tak było?
Każdy czasem o czymś zapomina.
Ten zamordowany stolarz zgubił jedno ze swoich narzędzi
i nie wiedział, czy ktoś mu je ukradł, czy gdzieś je zostawił.
Kiedy to się stało?
Zgubienie jednego z narzędzi to poważna sprawa. Co to było?
Nawet mi nie mów, że tego nie usłyszałaś.
Wygląda na to, że stało się to całkiem niedawno,
ale wydaje się, że nikt nie wie, co zgubił ani kiedy.
Czemu nie sprawdziliście jego skrzynki z narzędziami?
Chwilka, już o tym nie wspomnieliśmy?
W dniu morderstwa stolarz udał się do kapliczki od razu po pracy,
więc na pewno zabrał ze sobą skrzynkę z narzędziami.
Ale po tym, jak ścięto mu głowę, w pobliżu nie było żadnych narzędzi.
Czyli albo to zabójca je zabrał, albo ktoś inny przyszedł i je ukradł.
Czemu nie powiedzieliście nam o tym wcześniej?
Jeśli to zabójca je zabrał, raczej nie był w stanie ich użyć.
Pewnie sprzedał je w jakimś sklepie.
Jeśli zapytamy o to w sklepie, dowiemy się, jak wygląda.
Macie znaleźć te narzędzia.
Jak mamy to zrobić?
Odwiedźcie sklepy z narzędziami, a zwłaszcza te, które kupują używane towary.
To już wszystko?
Patrzcie tylko, wygląda na to, że wasza przesyłka już tu jest.
Na nas już czas.
Dobra robota. Dziękujemy.
No dobrze, będziemy już szli.
Zaczekajcie chwilę.
Bardzo ci dziękuję.
Do widzenia.
Jeszcze raz dziękujemy.
Ile jeszcze chowasz tam słodyczy?
Tata kupił mi konpeito.
Mama kazała mi je jeść, bo brązowy cukier jest dobry dla zdrowia.
Sprawdzę, co jest w środku.
To z pewnością nasza przesyłka.
To mumia.
Jej wygląd nie uległ zmianie. Wydaje się być w dobrym stanie.
Jedzenie tego czegoś naprawdę sprawia, że ludzie stają się nieśmiertelni?
Mnie o to nie pytaj. Klienci uważają to za prawdę. A przynajmniej tak mi powiedziano.
Sprzedajesz to i tego nie wiesz? To okropne.
Pewnie kosztuje fortunę?
Jedna dawka kosztuje jedno ryo.
Za tę kwotę można kupić 100 porcji ryżu.
Płacą ci aż tyle za coś takiego?
Co ty nie powiesz, Sasuke? To ostatnia rzecz, jaką powinien powiedzieć sprzedawca.
Każdy z nas ma coś, za co mógłby nawet oddać życie.
Kiedy ogarnia nas żądza posiadania, pieniądze przestają mieć znaczenie.
Jesteśmy naprawdę chciwymi istotami.
Zawsze na Nowy Rok dzwony biją na cześć 108 ziemskich pragnień,
a jednak nigdy nie ma im końca.
Dlatego przez jakiś czas będzie mi trudno wyrzucić to z głowy.
Mam nadzieję, że niedługo uda nam się ją sprzedać.
Czy kiedy ostatnio została tu dostarczona mumia, panicz dostał jej dawkę?
Nikt tutaj nie jest taki głupi. Wiedzą, że lepiej podać mu żeń-szeń.
Tak, chyba masz rację.
Dziś rano widziałem w gazecie artykuł o „zabójstwie stolarza”.
Co? Pojawiły się jakieś nowe informacje?
Nie. Nic wartego uwagi. I żadnych świadków.
Ach tak?
Czyli nie było żadnych świadków?
Ale to świetny temat do plotek w łaźniach i u fryzjerów.
Plotki ciągle będą się szerzyć, aż dotrą do mordercy.
Kim jest morderca? Dlaczego odciął głowę ofierze?
Jak ja zostałem w to zamieszany, więc chciałbym dotrzeć do sedna.
Jestem w stanie wiele się dowiedzieć dzięki pomocy oyakashi, takich jak Nikichi i Sasuke.
Paniczu.
Dobrze.
Ale teraz...
Mam na głowie ważniejszą sprawę.
Mój starszy brat, Matsunosuke.
Co się stało, Matsunosuke?
Co to za hałas przed sklepem? Bednarze nie muszą podnosić głosu podczas pracy.
Otama?
To Otama!
Ktoś odciął mu głowę.
Jak to się stało?
Choć raz w życiu chciałbym zjeść tak dużo, jakbym zaraz miał pęknąć.
Co nie, Matsunosuke?
Swoją drogą, w okolicy pojawiają się martwe koty i psy. Tak jak ten z rana.
Czyja to sprawka? I dlaczego to robi?
Na pewno nie po to, by napełnić sobie żołądek.
Wcześniej umierały po zakrztuszeniu się krwią. To pewnie z powodu trucizny. Ale teraz?
Kto chciałby odciąć głowę akurat Otamie, mając do wyboru tyle innych kotów?
Pani nie będzie mogła spać spokojnie, dopóki morderca nie zostanie złapany.
Nie wiem już, co robić.
Panie zarządco.
Proszę mi wybaczyć. To chyba nie jest najlepszy temat do rozmowy podczas posiłku.
Dziękuję za posiłek.
Proszę, żeby niedługo złapali tego zabójcę zwierząt.
To powinno położyć kres niektórym bolączkom pani.
Modlisz się?
Skoro już się modlisz, to pomódl się, żebym został zarządcą.
Może najpierw pomodlisz się za siebie, żebyś przynajmniej został sprzedawcą?
Masz rację. Kiepsko jest dalej uczyć się fachu, gdy ma się już 20 lat.
Matsunosuke, ty jesteś synem jakiegoś bogatego kupca, prawda? Z nieprawego łoża?
Jeśli dopisze ci szczęście...
Przestań, Sahei. Każdy z nas ma własne przeznaczenie i nie da się go zmienić.
Każdy z nas skończył tutaj, bo szczęście nie chciało mieć z nami nic wspólnego.
Ale tak długo, jak żyję,
wiem, że uda mi się znaleźć coś, co podniesie mnie na duchu.
Ichitaro, masz chwilę?
Pan Masudaya przyszedł kupić trochę tego lekarstwa.
Mógłbyś przyjść razem z kluczem?
Pewnie.
No proszę! No proszę!
Myślę, że wezmę dziesięć dawek.
Oczywiście.
Myśli, że ile lat życia kupi sobie za dziesięć ryo?
Yanari?
W sklepie jest klient.
Muszę pilnie ci coś przekazać.
Coś się stało, Ichitaro?
Nie, nic.
Paniczu...
Czy to właśnie był głos panicza?
Dobrze się czujesz?
Wszystko w porządku, tato.
Teraz mogę już spać spokojnie.
Muszę żyć długo.
Muszę dbać o moją małą córeczkę.
Moja Oshima skończy w tym roku 15 lat.
Wiem, że każdy rodzic mówi tak o dziecku, ale córka to prawdziwa piękność.
Jest już prawie w tym wieku, że można już zacząć myśleć o wydaniu jej za mąż.
Tak bardzo się o nią martwię.
Mam syna, ale jest słabego zdrowia.
Małżeństwo może jeszcze trochę poczekać.
Woli pan załatwiać wszystko na spokojnie?
Proszę o wybaczenie.
Właśnie przybył pan Higiri.
Mówi, że ma sprawę do panicza.
No dobrze, nie każmy mu długo czekać.
Ichitaro, idź już.
Pan Masudaya jest naprawdę uparty.
Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś nazywał córkę „pięknością”.
Chciałbym, żeby przestał zmyślać i trzymał się faktów.
Ostrożnie. Może cię usłyszeć.
Na mnie już czas.
To panicz.
Słyszałem, że miałeś klienta.
Wybacz, że wam przeszkodziłem.
Tak się cieszę, że pana widzę.
Prawda jest taka, że stolarzowi ukradziono jego narzędzia.
Naprawdę?
Amator nie miałyby z nich żadnego pożytku,
więc doszedłem do wniosku, że złodziej musiał je sprzedać.
Sprawdziłem kilka sklepów sprzedających używany towar,
myśląc, że dzięki temu poznam wygląd mordercy.
Wysłałem Shogo, żeby sprawdził wszystkie sklepy w okolicy.
Może i dowiedziałem się czegoś od właścicieli sklepów, ale to zabawna sprawa.
Zabawna?
Tak jak myślałem, narzędzia zostały sprzedane.
Ale zostały sprzedane pojedynczo.
Co? To znaczy, że sprzedał młotek w jednym sklepie, hebel w innym i tak dalej?
Zgadza się. Dziwny przypadek, prawda?
Narzędzia zostały skradzione razem z pudełkiem.
Łatwiej byłoby sprzedać wszystkie razem, a sam morderca więcej by na tym zarobił.
A z racji, że narzędzia zostały rozdzielone, nadal nie znaleźliśmy nawet połowy z nich.
Byliśmy tak blisko.
Odkryliśmy to jako pierwsi,
ale nie udało nam się przekazać ci tego na czas.
Wybaczcie.
Jednak sprzedawcy opisali mi wygląd mężczyzny, który sprzedał im te narzędzia.
Ale uwierzysz, jakiego miałem pecha?
Wszyscy powiedzieli, że nie było w nim nic, co wyróżniałoby go spośród innych klientów.
- Przynajmniej byli zgodni, że miał ponad 30 lat... - No ej, przestańcie.
Paniczu, wszystko dobrze z twoją ręką?
Tak, tylko trochę mnie swędzi.
Swoją drogą, powiedzieli coś o jego ubiorze?
Wszyscy mówili mniej więcej to samo.
Miał na sobie zwyczajne kimono w paski. Żadnych jaskrawych kolorów, nic z tych rzeczy.
Rozumiem.
No cóż, będę szukał dalej.
Wygląda na to, że będzie pan naprawdę zajęty.
Pójdę już.
Dziękujemy panu za wizytę.
Proszę przyjść jeszcze kiedyś.
Wybaczcie, nie bądźcie na mnie źli.
Kiedy pan zarządca zaczął mówić, nie mogłem już go powstrzymać.
Popatrzcie tylko, jestem już gotowy, żeby was wysłuchać.
No dalej, możecie już mówić.
Nie mamy już nic więcej do powiedzenia.
Zarządca powiedział ci o wszystkim.
Nie było łatwo to odkryć.
Próbowaliśmy powiedzieć ci o tym wcześniej, ale nas nie słuchałeś.
Właśnie dlatego was przeprosiłem.
Panicz jest człowiekiem.
Nie ma pojęcia o naszych uczuciach.
Byōbu Nozoki, ty też nadal jesteś na mnie zły?
Mi też jest przykro z powodu tego, co cię spotkało.
Więc, proszę, wybacz mi.
Wygląda na to, że ostatnimi czasy zrobiłeś wiele rzeczy, za które musisz teraz przeprosić.
Zawsze staramy się być użyteczni, prawda?
Nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś był dla nas odrobinę milszy.
Zgadzam się. Mówię szczerze.
Naprawdę?
To ci dopiero nowość.
Jeśli naprawdę tak uważasz,
może będziesz traktować nas tak samo, jak traktują ciebie?
Przynoś nam słodycze, kiedy tylko będziemy mieli na nie ochotę.
Jest w bardzo złym humorze.
Powiedz mi...
Czy w ten sposób...
powinno się traktować panicza?
Nikichi, to nic takiego.
Słyszysz mnie, Nikichi?
Nikichi!
Byōbu Nozoki!
Nie musiałeś mu tego robić!
Ty darmozjadzie.
Masz czelność uderzyć swojego pana w twarz wachlarzem? Oszalałeś?
Nikichi, on mnie nie uderzył.
To nic takiego.
Swojego pana?
Jestem tsukumogami! Słucham jedynie siebie!
- Dosyć tego. - Nikichi, przestań.
Sasuke?
Ej! Przestań!
Sasuke, przestań!
Czemu nie mogę ich powstrzymać?
Przestańcie już!
Tak być nie może.
Wciąż nie dostrzegł swojego haniebnego postępowania.
Co takiego mam niby...
Sasuke!
Czemu mnie nie słuchają?
Najlepsze, co można zrobić z bezużytecznymi śmieciami,
to zniszczyć je i pozbyć się ich przy pierwszej możliwej okazji.
Przestań, Nikichi.
Zapomnij o byciu użytecznym. Kto wie, co ten tsukumogami może jeszcze zrobić paniczowi?
No już, Nikichi. Rozerwij go na strzępy.
Posłuży jako rozpałka do wody w łaźni.
Nikichi, komu służysz?
Oczywiście tobie, paniczu. To chyba oczywiste.
Wiem, że oboje o mnie dbacie i jestem wam za to wdzięczny.
Ale czuję, że nie jestem waszym panem.
Powiedzcie mi, komu tak naprawdę służycie?
Nie mojemu tacie. To może mojemu zmarłemu dziadkowi?
Ale to nie ma sensu. Nie żyje od ponad dziesięciu lat.
Paniczu, jesteś na nas zły, bo nie robimy tego, co nam każesz?
Nieważne, co mówią inni. Służymy tobie i tylko tobie.
Skoro panicz za ciebie ręczy, tym razem ci odpuszczę.
Wracaj do swojego parawanu.
Pamiętaj, to twoja ostatnia szansa.
Nikichi. Sasuke.
Wasze oczy wyglądają dziwnie.
Zaskoczyło mnie...
kiedy panicz zapytał nas, komu tak naprawdę służymy.
Tak.
Pani Ogin.
Tłumaczenie Korektra Funsub [A] Archiwizacja [A] Synchro
Aiko Faceless TokyoSubs Prefex Archival Project Prefex